Tijdens een feest ter ere van Peter van Straaten in de Nes stond ik met Wim T. schippers te praten, toen hij opeens zei dat hij kon fluiten én neuriën tegelijk, terwijl hij een slokje van zijn bier zou nemen. Echt? Ja. Ik zei dat ik m geloofde. Hij knikte, glimlachte en ging verder met z’n verhaal.