Zakończyliśmy właśnie Wigierską Gawędę Suwerenności.

Czarna Pantera towarzyszył nam co wieczór opowiadając o wolnych ludziach, którzy deptali tu leśne ścieżki przed nami.

Aromat z naszej kuchni polowej pewnie jeszcze niesie się przez puszczę.

Kto wie? Może to sam Satoshi robił za „termosistę” podczas wieczornego śpiewogrania tuż przed ciszą nocną?

„…przy innym ogniu w inną noc,
Do zobaczenia znów…”

#600000000000