การส่งแค่ "การรับรู้" สมจริงกว่าการส่งคนมาก เพราะในทางฟิสิกส์ การรับรู้ก็คือการรับข้อมูล และข้อมูลใช้ช่องทางเล็กกว่ามาก รูหนอนที่ใหญ่แค่พอให้ลำแสงเลเซอร์ลอดผ่านได้จะใช้พลังงานลบน้อยกว่ารูหนอนที่คนลอดได้มหาศาล แต่ข้อมูลก็หนีพาราด็อกซ์ไม่พ้น แค่ส่งข้อความไปบอกตัวเองเมื่อวานว่า "ห้ามส่งข้อความนี้" ก็ขัดแย้งกันแล้ว นักฟิสิกส์จึงถือว่าการส่งข้อมูลแม้แค่ 1 บิตไปอดีตก็คือไทม์แมชชีนเต็มรูปแบบ

ยังไม่มีใครรู้ว่าเครื่องที่ข้ามขีดจำกัดเหล่านี้ได้จริงจะหน้าตาเป็นอย่างไร แต่เครื่องมือสำหรับทดสอบว่าข้ามได้หรือไม่นั้นสร้างแล้วหลายอย่าง:

1. ตามหารูหนอน : ใช้เครื่องตรวจคลื่นความโน้มถ่วงอย่าง LIGO และเครือข่ายกล้อง Event Horizon Telescope ถ้ารูหนอนมีอยู่ในอวกาศ สัญญาณหรือภาพเงาของมันควรต่างจากหลุมดำ เช่น มี "เสียงสะท้อน" ตามหลังคลื่นหลัก นักวิทยาศาสตร์กำลังค้นหาสัญญาณแบบนี้อยู่

2. สร้างพลังงานลบ : การทดลองปรากฏการณ์คาซิเมียร์และเทคนิค "แสงบีบอัด" (squeezed light) สร้างพลังงานลบได้จริงแล้ว แต่ในปริมาณจิ๋วมาก สิ่งที่ยังไม่มีใครรู้วิธีสร้างคือเครื่องที่สะสมพลังงานลบให้มากพอในจุดเดียว และกฎควอนตัมอาจไม่ยอมให้ทำได้เลยก็ได้

3. พิสูจน์ว่าแรงโน้มถ่วงเป็นควอนตัม : หลายแล็บกำลังแข่งกันทำการทดลองบนโต๊ะ โดยทำให้วัตถุจิ๋วสองชิ้นอยู่ในสถานะซ้อนทับ แล้วดูว่าแรงโน้มถ่วงระหว่างกันสร้างความพัวพันเชิงควอนตัมได้หรือไม่ ถ้าได้ จะเป็นก้าวแรกสู่ทฤษฎีที่ชี้ขาดว่าธรรมชาติห้ามการย้อนเวลาหรือไม่

4. ทดสอบพาราด็อกซ์ : ทีมในแคนาดา (2011) และออสเตรเลีย (2014) ใช้โฟตอนจำลอง "วงวนเวลา" ที่อนุภาคย้อนไปเจอตัวเองในอดีต ผลคือระบบหาทางออกที่ไม่ขัดแย้งในตัวเองได้เสมอ แต่นี่เป็นการจำลองด้วยเทคนิคควอนตัม ไม่ใช่การย้อนเวลาจริง

ส่วนการรับรู้อดีตที่พิสูจน์ได้จริง เราทำกันอยู่แล้วทุกวันด้วยกล้องโทรทรรศน์ กล้อง James Webb เห็นกาแล็กซีในสภาพเมื่อกว่า 13,000 ล้านปีก่อน เพราะแสงใช้เวลาเดินทางมาถึงเรานานขนาดนั้น แต่เป็นการรับข้อมูลได้ทางเดียว ส่งอะไรกลับไปไม่ได้

ถ้าวันหนึ่งมีคนส่งข้อมูลย้อนเวลาได้จริง บทพิสูจน์ที่ชัดที่สุดคือ "ได้รับข้อความก่อนที่มันจะถูกส่ง" โดยมีนาฬิกาอะตอมจับเวลาทั้งฝั่งส่งและฝั่งรับ จนถึงวันนี้ยังไม่มีใครทำได้

#siamstr #timemachine