เงินเฟ้อคือคดีอาญา
1. คนสมัยก่อน พ่อทำงานคนเดียว เลี้ยงเมียหลวง เมียน้อย ลูก คนงานได้เยอะแยะ ทุกวันนี้ทำงานทุกคนทั้งงานประจำ งานเสริม ไลฟ์ขายของยังไม่พอจะแดก
2. บ้าน ที่จริงมันควรจะเป็นที่อยู่อาศัย แต่เสือกซื้อไว้เป็นทรัพย์สินเพื่อการลงทุน กลายเป็นที่เก็บเงินของคนที่มีทุนแต่ไม่ได้ต้องการใช้เท่าไหร่ กลับกันคนที่ต้องการที่อยู่จริง ๆ ก็สู้ราคาไม่ไหวต้องเช่า/ผ่อนกันชั่วชีวิต
3. คนหมดหวัง พยายามไปก็เปล่าประโยชน์ เลือกอยู่ตัวคนเดียว ไม่มีผัว เมีย ลูก เลี้ยงตัวเองยังเอาตัวไม่รอด
ระหว่างรับชม ดิฉันก็อ่านคอมเมนต์ไปด้วย ไม่รู้ทำไมมันรู้สึกตื้นเขินจังหว่า เนื้อหาในคลิปก็แทบไม่ได้บอกว่าเพราะติดหรู เพราะชอบโชว์ของนอกกายลงโซโชล่ ประหยัดและทำงานหนักกันจะตายห่าแต่ยังไม่มีจะแดก
หรือเรากำลังจับใจความผิด 😅
คนรุ่นก่อนมักจะบอกว่าคนสมัยนี้สิ่งล่อใจมันเยอะ รักสบาย ไม่สู้งานเท่าคนรุ่นก่อนที่ไม่มีอะไรเลย มีแค่หนึ่งสมอง สองมืด และความขยันก็ตั้งตัวได้ เด็กสมัยนี้นี่มันอะไรก็ไม่รู้ววว
มานี่ เดี๋ยวกูเป็นตัวแทนของ Gen Y และพิมพ์เผื่อ Gen Z ให้ด้วย
1. ในยุคสมัยนี้ที่คนเราหาความแตกต่างได้ยากยิ่งเพราะระบบการศึกษา เทคโนโลยีที่เข้าถึงง่าย ความสามารถพิเศษในอดีตมันก็เริ่มไม่ค่อยจะพิเศษซักเท่าไหร่แล้วอะสิ สมัยก่อนคนจบสูงถุฝึงระดับมหาวิทยาลัยนี่แทบไม่มี ถ้าจบคือโคตรพ่อโคตรแม่หัวกะทิ สมัยนี้จบป.โททั้งไทยและเทศกันเกลื่อน การศึกษาเข้าถึงง่าย คุณภาพต่ำลง จ่ายครบจบแน่ ยังหางานกันยากเลย โดน AI เอาไปแดกหมด
สมัยก่อน การสื่อสารภาษาอังกฤษได้ถือเป็นความสามารถพิเศษ เงินเดือนจะสูง เดี๋ยวนี้พูดได้ 3 ภาษาคล่องแคล่วยังหางานไม่ได้ AI มันภาษาเริ่มสวยกว่าคนแล้วด้วยซ้ำ
2. Upskill Reskill Relearn Unlearn เรียนตลอดชีวิตจะหาไหม้กันเข้าไปเถอะ มึงสู้ AI ไม่ได้หรอก แล้วพวกแม่งก็มักจะปลอบใจว่างาน creative กับบริการเนี่ยมันยังแทนคนไม่ได้หรอกกก
ถามจริง?
ทุกวันนี้กูฟังเพลง ฟังนิยายนี่ไม่ใช่คนร้อง คนอ่านละนะ AI หมด แล้วแม่งดีกว่าคนจริง ๆ อีก
3. เด็กสมัยนี้เหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อ (แล้วจะไปเหยียบทำไมแต่แรก?) ไม่สู้งานหนัก คนสมัยก่อนดำนา ทำไร่ ตากแดดร้อน นี่นั่งในห้องแอร์สบายจะตาย
โอเค งั้นมาลองนั่งหน้าคอม 9-10 ชม. ลุกได้แค่เข้าห้องน้ำแบบปวดไม่ไหว พ่วงการต้องประสานงานระหว่างทำธุระในห้องน้ำ กินข้าวก็กินอาหารสั่ว ๆ บนโต๊ะและทำงานไปด้วย เลิกงาน 6 โมง? ไม่มีหรอก มึงยังต้อง standby รับสาย ติดต่อได้ ประชุมได้ ทำงานบน bts ได้ work from anywhere ค่ารักษาออฟฟิศซินโดรม น้ำตาเทียม ป่วยทางจิตที่เบิกไม่ได้ต้องรับผิดชอบเอง ลาพักร้อน-ลาป่วยคือการทำงานจากบ้าน/รพ. ไม่มีข้ออ้างให้ติดต่อไม่ได้ แม้ใกล้จะตาย แจ้งเตือนมาทุกช่องทางไม่เกรงอกเกรงใจเวลาทั้งเครื่องที่ทำงานและส่วนตัว
4. ไม่ประหยัด ใช้จ่ายฟุ่มเฟือย อืมมมม อันนี้ก็มีส่วน แต่แค่จะบอกว่าคนเจนนี้เทียบกับเบบี้บูมแล้ว เรามีค่าใช้จ่ายภาคสมัครใจที่ถูกบังคับมากกว่าน่ะ เราทำงานหนักมากเพื่อปากท้องคนในครอบครัว จากที่กล่าวข้างต้น งานแม่งกลืนกินชีวิตไปเกือบหมดแล้ว ไม่มีเวลาซักผ้าทำความสะอาดบ้าน ซ่อมบ้านเท่าไหร่ ใครมีลูกก็ต้องฝากผู้ใหญ่/จ้างเค้าเลี้ยงเพื่อทำงานหาเงิน สายใยรักระหว่างครอบครัวก็ไม่ค่อยมีหรอก วัน ไม่ค่อยเห็นหน้ากัน
และเราก็มีการศึกษาภาคบังคับจนถึงม.3 เลย แต่เอาตรง ๆ เราเรียนกันถึงป.ตรี/ป.โทเพื่อเป็นคนทั่วไปเท่านั้นเอง และเราก็ต้องจ่ายค่าเดินทางไปทำงานที่ใกล้โพ้นบ้าน เพราะแถวบ้านไม่มีใครจ้างงาน มีค่าที่พักถ้าอยู่คนละจังหวัด แถมยังมีค่าอินเตอร์เน็ตรายเดือน ค่าโทรศัพท์ที่เป็นส่วนหนึ่งของการทำงานและติดต่องานนอกเวลาที่เบิกได้แค่บางตำแหน่งเท่านั้นด้วย แหมมม
กูอยากจะให้คนเจนเก่ามาเผชิญชีวิตแบบนี้แบบเต็มสตรีม KPI เหมือนกันจังเลยว่ะค่ะ จะได้ไม่ต้องแก่เพราะแดกข้าว เฒ่าเพราะอยู่นาน แต่เฒ่าเพราะทำงานในสังคมสมัยนี้
ป.ล. เนื้อหาในวิดีโอก็แทบไม่มีส่วนไหนเลยที่บอกถึงการแดกดันคนต่างเจน ดิฉันไปเอามาจากไหน เหตุใดต้องแค้นเคืองขนาดนี้? 🥺 เรามันตื้นเขิน จับประเด็นเชื่อมโยงผิดไปหมด
https://youtu.be/zakdPqX7QLE?si=jREVqSEbPnCXJCwx#Siamstr
