Alas-tres pa lang, gising na ang diwa.
Alanganing bumangon, alanganing pumikit.
Mas nauna ang katawan sa alarm,
ngunit nanghihinayang matulog muli—
baka ang ilang minutong pahinga
ang maging dahilan ng pagkahuli.

Kulang ang tulog,
ngunit sagana ang mga obligasyon.
Aasikasuhin ang anak,
ihahanda ang sarili,
at papasok sa opisina—
mag-aalay ng oras at lakas
para sa pangarap na hindi akin.

Didiktahan ng oras,
susukatin ng paycheck ang halaga ng pagod.
Ngingiti sa mga kaopisina,
kahit ang isip ay matagal nang uwing-uwi.

Pag-uwi, hindi pa tapos ang laban.
Isasabit ang ID,
isusuot ang pagiging ina.
Maghahain ng hapunan,
yayakap sa anak,
kakain ng mabilisan,
at hihiga nang pagod na pagod.

Pipikit.
Gigising.
Babangon.
Mauulit.

Paulit-ulit—
parang agos ng ilog na hindi marunong huminto.
Nakakapagod, oo.
Ngunit sa bawat pag-ikot ng araw,
may pusong patuloy na lumalaban.
Sapagkat ang pagod ay panandalian,
ngunit ang pagmamahal ang dahilan
kung bakit, sa bawat umaga,
muli akong bumabangon nang paulit-ulit.

Good night, Nostr people! 🌙 Sleep well if you're heading to bed. If you're still awake watching the charts, may BCH give you the pump you've been waiting for! 📈💚 Tomorrow is another day.

Core memory from my first year in college. 😂
During our Construction Technology subject, our Architect professor was discussing traditional Filipino houses, especially the bahay kubo. He explained that, back then, the paliguan or comfort room was separate from the main house.

Then, out of nowhere, he looked straight at me and asked, "What is a batalan made of?"

Si ate niyo... nag-loading. 😭😂

I answered, "Sorry, Sir. I don't know yet what a batalan is."

He replied, "Kawawa ka naman. Hindi mo alam ang batalan?"

As someone who was born and raised in Manila, I had never seen or even heard of a batalan. I honestly can't even remember if it was ever discussed in Araling Panlipunan back in elementary or high school... o baka naman naituro nga, hindi lang ako nakinig dahil busy akong makipag-marites sa mga kaklase ko. 🤣

Siguro kung may internet na noon, o may ChatGPT at AI na, ilang segundo lang, na-search ko na ang sagot. 😅 Pero kami, lumaki sa panahon ng mga terror professors. Walang Google, walang AI—kaya mapipilitan ka talagang magbasa, mag-research, at matuto.

In the end, I shifted to a different course. Pero ang plot twist? My job now is in the same industry as my Architect professor's profession.

Hanggang ngayon, hindi ko pa rin nakakalimutan si Sir at mg kaklase Kong mapang asar. Tawag na nila sa akin ay Ms. Batalan. Akala mo nanalo ng pageant. 😫